დღეს ქართულ გზებზე ჰიბრიდული მანქანა იშვიათობა აღარავისთვისაა. „ტოიოტა პრიუსით“ დაწყებული, თანამედროვე ქროსოვერებით დამთავრებული, თითქმის ყველა ოჯახში ჰიბრიდია. მათი მთავარი ხიბლი საწვავის ეკონომიაა, საწვავს კი სწორედ მაღალი ძაბვის ელემენტი (ბატარეა) ზოგავს.
მოდით, მარტივად და გასაგებად განვმარტოთ, რა განსხვავებაა ორ ძირითად ტიპს: ლითიუმ-იონურ (Li-Ion) და ნიკელ-მეტალჰიდრიდულ (NiMH) ბატარეებს შორის, რომლებმაც ძველებური ნიკელ-კადმიუმის ტექნოლოგია ჩაანაცვლა.
1. ლითიუმ-იონური (Li-Ion) ელემენტი – თანამედროვე სტანდარტილითიუმ-იონური ტექნოლოგია დღეს თანამედროვე ჰიბრიდული და სრულად ელექტრო (EV) ავტომობილების მთავარ სტანდარტს წარმოადგენს. ეს ზუსტად ის ქიმიური პრინციპია, რომლითაც ჩვენი სმარტფონები, ლეპტოპები და პლანშეტები მუშაობს, თუმცა ავტომობილებში ის მასშტაბური ზომისაა და რთული თერმული მართვის (გაგრილებისა და გათბობის) სისტემით არის აღჭურვილი.
როგორ მუშაობს: ენერგიის შენახვა და გამოყოფა ხდება ლითიუმის იონების გადაადგილებით. ის მუშაობს რეჟიმში, სადაც მანქანა მუხტავს მას რეკუპერაციის (დამუხრუჭებისას გამოყოფილი ენერგიის) ხარჯზე და შემდეგ იყენებს ელექტროძრავის ასამუშავებლად.
ძველ ჰიბრიდებში (მაგალითად, „პრიუსის“ პირველ და მეორე თაობებში) ძირითადად ნიკელზე მომუშაო ბატარეებს აყენებდნენ. სუფთა ნიკელ-კადმიუმი (NiCd) დღეს უკვე იშვიათია და ძირითადად მის გაუმჯობესებულ ვერსიას – ნიკელ-მეტალჰიდრიდს (NiMH) ვხვდებით.

დღევანდელი გადასახედიდან, ლითიუმ-იონური ბატარეები ჯობს, რადგან ისინი უფრო ტექნოლოგიური და მსუბუქია. თუმცა ნიკელის ბატარეებიც თავის საქმეს შესანიშნავად აკეთებს და მათი შეკეთება-აღდგენაც ხშირად უფრო მარტივია.
იმის მიუხედავად, რომელი ბატარეა გიყენიათ, მისთვის მთავარი მტერი სიცხე და დაბინძურებაა.
დროული დიაგნოსტიკა და სუფთა ჰაერი თქვენი ჰიბრიდის ბატარეას წლებით გაუგრძელებს სიცოცხლეს.